Doğunun kaderidir Batı'nın dayatmasına maruz kalmak. Batı her daim kendini Doğu'dan üstün görür, Doğuyu ve doğuluyu hakir görür. Akıl, zeka ve bilgelik hep batıya özgü olgulardır. Bu yüzden batı medeniyetin akrepi, doğu ise yelkovanıdır. Bu tarihsel olgu kendini milattan öncelere, yunan-pers savaşlarına kadar götürür. Başta batılı tarihçiler olmak üzere, diğer entelektüel kesim Büyük İskenderin doğu seferinin kaynağını; doğuya medeniyet ve demokrasi götürmek olarak görürler,ve bunu ısrarlı bir şekilde de savunurlar. Aristo, Politika adlı eserinde doğuluları köleliğe daha uygun insanlar olarak tanımlar. Buna benzer tanımlamayı Montesquieu'da da görürüz.

16. yüzyılda ateşli silah teknolojisinde yaşanan gelişmeler karşısında Batı, Doğu karşısında birkez daha kibirlendi ve barut dumanları arasında kendinin üstün olduğunu haykırdı. Batı'da Aydınlanma denilen olgunun iki temel amacı vardı. Bunlardan birincisi dinin toplumsal ve siyasal hayattan ihraç edilmesi. İkincisi ise tüm dünyaya Avrupa'nın bilimde, sanatta, edebiyatta vs. üstünlüğünü kanıtlamak. Avrupa her iki amacına da ulaştı. Avrupalılar pozitivist akımın öncülüğünde hızla dinsizleşerek bilimde, sanatta ve edebiyatta ilerlediler. Kendi deyimleriyle hümanistleştiler. Rus yazar Soljenitsin'in deyimiyle " dinsiz insan-merkezciliği" olan Hümanizmi Avrupa'nın hayat felsefesine dönüştürdüler. Dahası, Kiliseyi (itikadi) önce devletten sonra da toplumdan dışlayarak onu kendi mekansal sınırına hapsetti. Soljenitsin yaşanan bu süreci "Tanrı'nın Aforoz edilmesi" olarak yorumlamaktadır.

Büyük iskender'den beri başlayan doğuya medeniyet ve demokrasi götürme hırsı ve azmi halen batılı idarecilerin temel felsefesi olarak yaşamaktadır. Ancak  bunun ilk adımı doğuluları "insanlaştırmaktan" geçiyor. Çünkü batılı hümanistlerin birçoğu doğuluları "evrimin bir sonrasındaki canlılar" olarak görmektedirler. Dolaysıyla önce " batı insanlığının" doğuya taşınması gerekiyor. Yoksa sadece demokrasinin sistemsel olarak doğuya götürülmesi ve oraya entegre edilmesi yeterli değildir.  Eğer doğu toplumları batı demokrasisini gerçekten istiyorlar ise bunun ödenmesi gereken bir bedeli vardır. Nedir bu bedel? El cevap: hümanizm. Bir diğer ifade ile dini ve ahlaki duyguların insandan ve devletten ihraç edilmesi. Kaba bir tabir ile söyleyecek olursak: dinsizleşmek.

Türkiye, yüzyıllardır demokrasiyi Batıdan ihraç etmeye çalışıyor ancak bunu henüz başaramadı. Çünkü Türkiye başından beri toplumsal değerlerini ve kimliğini muhafaza ederek demokratikleşmeye çalıştı, bu yöntem tutmadı. Bunu keskin devrimlerle yaptı, yine olmadı. Bin yıllık değerlerini bir gecede yitiren bir halka demokrasinin tüm kurumlarını açmak devrimin ilgası anlamına geleceğinden, halkın bu süreci hazmetmesi için beklenildi. Nitekim ilk seçimlerde görüldü ki, Türkiye hala devrimle gelen batı uygarlığının argümanlarını hazmedememiş. Sosyolojik olarak da zaten böyle bir şey mümkün değildi. Toplumun evrimleşme yoluyla fark etmeden değişmesi hem sancılı olmaz hem de kalıcılık ve istikrar sağlar. Bu nedenle toplumun batı uygarlığının "o göz kamaştıran" değerlerini topluma bir defada şırınga etmek yerine, serum yöntemiyle yavaş yavaş, alıştıra alıştıra vermek gerektiği anlaşılmış ve bu uğurda sistemli topyekun ve tam tekmil bir toplum inşasına başlanılmıştır. Bugün Türkiye bu sürecin fiili laboratuarı olarak hem toplumu hem de devleti batı değerlerini hazmetmeye hazır bir vaziyete getirmiştir. Artık Türkiye toplumu manevi değerlerini ihraca hazırdır. Doğal olarak bu cümleyi tüm topluma yaymak doğru olmaz. Fakat sivil toplum kuruluşlarından tutun dershanelerine, ilköğretiminden üniversitesine, işadamından esnafına tüm kurumlarıyla Türkiye bu sürece destek veriyor. Şimdi biz bu bedeli ödemeye başlıyoruz. Nasıl mı? Baba kızını sokakta sevgilisiyle öpüşürken görürken başını çevirip hiç birşey yokmuş gibi yoluna devam ederek, dini bayramlarımızda sılay-ı rahim yapmak yerine bayram turlarına katılarak, çocuklarımızı bilinçlendirmeden onlara kültürel değerlerimizi ve manevi duygularımızı aşılamadan ve en önemlisi onlara sen niye bu hayatta varsın? Ne için yaşarsın? Varoluş amacın nedir? Sorularını sorup cevaplamadan onları daha buluğ çağlarına bile ermeden, amacı para kazanmaktan başka bir şey olmayan dershanelere ve onlara milli benlik aşılamayan okullara teslim ederek, hastalarımızı ziyaret etmeyerek, sadaka ve zekattan geçtik yakınlarımıza borç vermeyerek, kapımızın zili çalınca sessizce kapı deliğinden adam analizi yapıp kapıyı açmayarak. Bu örnekleri çoğaltmak mümkün. Ama şurası bir gerçek ki; toplum olarak çürüyoruz, eskiye nazaran daha refah bir hayat sürüyoruz ama çoğumuz mutsuz. Neden? Çünkü geçmişe yani geçmişte yaşanan sıcak ilişkilere özlem, hasret had safhaya ulaşmış. Kaybettiğimiz değerlerimizi, dostluklarımızı özlüyoruz.

 Yazımı şu soruyu sorarak noktalamak isterim. Hani tarih kitaplarında yazar ya; Türk kavimlerinden şunlar Ruslaştılar, şunlar Çinlileştiler, şunlar benliklerini yitirip Hıristiyanlaştılar. Bu tarih kitapları acaba bizleri nasıl yazacak?