EMİR OSMANOĞLU

HER ŞEY FELAKETİM

Tütün kokar ellerim

Felaketim olur.

Duvarlardaki yüzüm

Başkalarının rengi gibi kokar

Saatin ne önemi var ki

Felaket olduğu yerde durur.

Ve beni bekler.

Kaçmak için fırsat gözlemek mi?

Boşuna çaba sarfetmektir.

Felaketim beni olduğum yerde bulur.

Yangına yolladığım bedenime

Kokuşmuş bir is konuk olur.

Karanlık; yedi diyarın toprağı gibidir.

İşte karşımda durur.

Benden başka herkesten saklanmak için;

Bundan daha iyi fırsat mı olur.

MAHŞER YERİDİR GÖZLERİN

Aynaları çatlatırım gözlerinin içine bakınca

Ne hamayli kar eder bakışlarıma

Ne de yakana taktığın o nazar boncuğu

Söylediklerim farklı değildir sakın gayrı sanma.

Çiçeklerden toplayarak senin için cem ettiğim renkleri

Dar havsalamın imbiğinden süzerek,

Sadece bir renk türettim kutsallık adına.

O rengi de öldürüp, gözlerinin siyahlığına verdim.

Çünkü gözlerinin siyahlığında buldum aydınlığı.

Gözlerine bakınca bütün mahşeri görüyorum sanki,

Kıl hükmünde köprülerden geçen insanları

Alışılmadık titremelerle yerlerinden fırlayanları

Ve ikimizi görüyorum; solumuzda korkunç kırmızılık,

Sağımızda dilimizde destan olana o ebedi ayrıcalık,

Cesaretim kalmadı artık gözlerindeki fırtınaya,

Ne zaman baksam ruhumu tarumar ediyor.

Ne zaman dalsam gözlerine benliğim mahşer yeri oluyor.

Ve kulaklarıma tahammül edemediğim

Bütün insanlığın kemik çatırtıları geliyor.