EKREM ÖZDEMİR

MAVİ ORKİDE

yabancıyım yine de

dünden kalma bir düş belki

zoraki bir cesettir yüreğim

çığlıklar ekiyorum

koridor sükutu caddelere

taksi şoförleri uykusuz

ölüme alkış tutuyor lambalar

patikasız bir dağdır bu şehir

her gece bir yolcusu kaybolur

masadaki yüz

düşkırığı diyor alaylı

sen bir DÜŞKIRIĞISIN.

şiire gem vuruldu

şairler suskun

sırça köşkünde akıl

boş bir salondur artık

yetiş ey şair

küheylan ter içinde

ki yağmur

toprak ve kasım

mayasız çamurda doğurgandır

seviştikçe kelimelerin yatağında

üretken ve yarınsız fikirdir rüyalar

gökten bulut düştü alnıma

ben yoruldum

yorgan uyudu kesildim

vahşi nefesim kaldı elimde

putlara boğuldum

heykel dikiyorum harflerden

fetih kokulu

beyaz bir gece salgılıyor şehir

maviye tutunuyorum da batık gemiler vuruyor limanıma

yabancısın yine de

ıslak kasım yaprağı

bir ömürlük sevgili

kırık bir ayna ki sesin

buğulu ellerinle

yoksul bir aşk çizgisi alnında

maviye tutunuyorsun da

batık gemiler vuruyor limanına

orkide düştü

kaldırım soğuk

şehir ağlasa da

.mavi kayboldu.

11.03.1999

ABİDİNPAŞA