Biz duvarda asılı duran resimleriz
Bizi yapan ressamın varlık şavkı

Şimdi çocuklarımıza, doğmamış çocuklarımıza, toprağı miras bıraktık, yani ölümü, bu yol, bu yüzden ölüme sevgi, bu yüzden mezara gider, mezarlarımıza, birlikte önüne set çekilmiş göllere yol kazıdığımızı zannederek açtığımız kendi mezarlarımıza, yine de sevgili, yine de toprağımızda erguvanların açması için, unutmalıyız fecr saatlerinde karanlığa diktiğimiz yeminlerimizi, unutalım ki, en azından tarihin solmayan yaprakları dua etsinler bizim adımıza, çocuklarımıza, doğmamış çocuklarımıza ki kayıp cennet haritalarımızı bulsunlar mezar taşlarımızda, bu yüzden sevgili, bu yüzden bu yol toprağa gider, toprağa, elimizle kazıdığımız erguvan kokulu mezarlarımıza. Unutma ki sevgili, mağarada hayat tersinden okunur.

Yola düştük de öldürmeyen acıları ganimet bildik...