Ölüm günümde tabutum yürüyüp gitmeye başladı mı...

• Ölüm günümde tabutum yürüyüp gitmeye başladı mı, bende bu dünyanın gamı var, bu dünyadan ayrıldığıma tasalanıyorum sanma, bu çeşit bir şüpheye düşme.
• Benim için ağlama, yazık yazık deme; şeytanın ayranına düşer, düzenine kapılırsan yazık olur, yazık yazık demenin sırası gelir.
• Cenazemi görünce "ah ayrılık, ayrılık" demeye kalkışma; kavuşup buluşmam o zamandır benim.
• Beni kabre indirip bırakınca "elveda, elveda" deme; çünkü kabir, can topluluğunun bir perdesidir.
• Batmayı gördün ya, doğmayı da seyret; Güneşe, aya batmadan ne ziyan gelir ki!
• Sana batmak görünür amma doğmaktır o; mezar hapis gibi görünür amma canın kurtuluşudur o.
• Hangi tohum yere ekildi de bitmedi; ne diye insan tohumunda da böyle bir şüpheye düşmüyorsun yani?
• Hangi kova suya salındı da dolu dolu çıkmadı; can Yusuf'u ne diye kuyudan feryat etsin?
• Bu yanda ağzını yumdun mu aç o yanda; artık senin hay-huyun mekânsızlık âleminin havalarındandır.

Kaynak: Mevlâna, Divan-ı Kebîr, Terc.: Abdülbaki Gölpınarlı, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2007, İstanbul,  Cilt:3, Sayfa: 184