Engin Kahraman iki yeni şiiriyle dergimizdeki yerini alıyor.

 






Sonu Olmayan Deniz
 
bir çocuk
benzersiz uzak bir bahçede
iki karış su üstünde evi
ağlıyor gecede
duyulmuyor sesi
adını kuyuya atmış annesi

şimdi sadece
yaşlı cinler biliyor ismini
evde kaldığında yağmurlardan
masallar anlatıyorlar ona
adı yankılanıyor durmadan
siyah bulutlar altında uyuyorken annesi
gülüşmeler geliyor karanlık kuyudan

Lara (Dr. Jjivago'ya ithaf)
 
ay yükseldi lara,
sürgünüm kalbinden.
kalp krizleriyle bölünüyor bütün düşlerim.
bilirsin yalnız çocuklar,
hep ölmek ister.
yorar, kırar minik kalplerini,
elleri bırakılmışlıkları.
melek uykularını sarsar her gece,
soğuk kurt ulumaları.
bir aziz bile teskin edemez ruhlarını.
artık benim için hayat bir ağrı lara.
Sensiz bu buzlar ülkesinde,
yoksul ve yalnızım.
dinmeli bu ağrı.
dönüp geçen çocukluğuma,
bürüyerek sarı saçlarını bedenime
uzak mavi gözlerine gömülmeliyim.
ay yükseldi lara,
Sürgünüm kalbinden.
terkedilmiş şehirler gibiyim.