ALİ KOZAN

TERSYÜZ

zelil bir yaşamdır sahiplendiğim

kalay tutmayan bakırdır tenim

eleklerden geçemeyen bir yazgı işlemeli

dışlanan her şey süse dönüşürken duvarlarda

yaşamla vahşi atlar gibi sevişmeli...

 

sağır kulaklarıma bağıran gece

ne çok suçun failiyim

dudaklarımda kök boya

keklik kanı

birer nişandır ki havai kalır

o kesif zümrenin himayesinde

ama tedirginliğiyle üstüme yürüyen deliller

apartmanda kıstırılmış çingeneyim

hayır korkudan değil bu titreme

alışmıştım kaybetme korkusuna bilye oynarken

nasıl muhtacım bilemezsiniz

bir çekimlik tütüne...

 

yarmak bu çemberi kaçmak mümkün

tenha bir yerde ağlamak zor değil

zırh delinirse de kapı aralığından sızan gözlerle

ketum bir dişidir zulmet

her ayaklanışı cana dokunur, dokunmalı

geçkin zenneye

delikanlılar gibi giyemediği ceket

aşkın hatırına

bir taşı mermi gibi atmak zor değil...

 

şimdi kaslarına güvenmeyen

                             bir demirci kalfasıyım belki de

eğinimde düğün alayı olası

bir isyanı peçelemekte

aşıma dadanan delişmen uygarlık;

çöplüğümde bulunan ceset

işte ikrar

ezberledim kovuluşun çözülememiş yazıtını

elma hep elmaydı:

günah

ve suç

 

estetize edilmemiş ölümlerde cinayet...